સૂર શબ્દના પગરવ માંડ્યા, માંડી પ્રેમની વાતો,
ગુર્જર વાણીની સોડમ લઈ, હૈયે સ્વર હરખાતો.
ધબકાર, ધબકાર, સૂર શબ્દના સથવાર.

શબ્દની મીઠી આંટી ઘૂંટી, કાવ્ય પઠનની વાતો,
નિરાકારમાં હરદમ ભળતા નાદ સુગમ સંભળાતો,
ગીત, ગઝલ ને કાવ્યમાં તરબર, આપણો એક વિચાર,
ધબકાર, ધબકાર, સૂર શબ્દના સથવાર.

કોઈ કવિ છે, કોઈ ગાયિકા, સહુ કોઈ ગુર્જરી પ્રેમી,
કોઈ કલમથી બને રાધિકા, કોઈ રેલે સ્વર હેલી,
શબ્દ સૂર ને, આપે જાણે ઇશ્વર એક આકાર,
ધબકાર, ધબકાર, સૂર શબ્દના સથવાર…

-કાંક્ષિત મુનશી “શફક”

સ્વરાંકન - હાર્દિક પુરોહિત (ગાંધીનગર)

દર્દ નો એવો ગજબ એહસાસ છે,
હું રડું છું, ને મારી આંખે પ્યાસ છે.

બારે માસે એ નું એ ક્યાં ચાલશે?
માની લઇએ સુખ તણો અવકાશ છે.

હું ગઝલ લખું ને મન ધ્રૂસ્કે ચઢે!
કેવા શુકન ! કેવો રૂડો આગાઝ છે !

લાગણીના સુર્યની ખિલ્લી ઊડે !
વાદળામાં કેટલો વિશ્વાસ છે !!!

ભર બપ્પોરે આંગણે ખટકો મળે,
બારણે માણસ નહી એક આસ છે.

એની સામે હું સતત નમતો રહ્યો ,
ભવ્યતા છે કે ફકત આભાસ છે!

હર ગઝલમાં વાત તારી, પણ તું નહી,
કેવો “શફક” બેસાડ્યો તેં પ્રાસ છે !

કાંક્ષિત મુનશી “શફક”